KPN winkel

In de hoek van de KPN winkel op City Plaza zat een oudere vrouw met een vaalgrijs permanentje op een groen plastic bankje – met zo’n ‘let maar niet op mij’ gezicht. Ze haalde haar schouders op en wees vermoeid naar haar echtgenoot die zich in het gezelschap van een zoon ‘die er wél verstand van had’ een smartphone liet aansmeren door een wizzkid met een buitengewoon scherp Ronaldo-kapsel en een net-niet baard.
Ik ging naast haar zitten, de uitrusting van de winkel voorzag verder uitsluitend in volgestouwde statafels, waar je –  al dan niet achteloos – met een arm op kunt leunen.

Uit een deur achterin de winkel dook een ander licht getint (ik kan er niets aan doen) wizzkid op. Hij loodste me naar een uitstaltafel met de nieuwste modellen. Ik keek ernaar als een kip naar het onweer. Wat ik nu had. Ik grabbelde mijn Samsung Galaxy III mini tevoorschijn. Hij schudde zijn hoofd: ‘da’s een oudje, zeg’. Wat voor bundel ik had.
Even later hingen we aan een statafel. Ik had 200 belminuten inclusief sms’en bij Vodafone. Nee, dan was ik straks veel beter uit. ‘Omdat u KPN compleet hebt. Als uw man ook een abonnement bij KPN heeft, krijgt u 5 euro korting.
Ik durfde niet te zeggen dat echtgenoot T. een Nokia 3.2. uit het jaar 0 heeft met een lullig abonnementje van 8 euro per maand bij Telfort.

Ik hoorde het kid ratelen over de Sony Xperia Z3 met een 5.0 inch touchscreen, 13 megapixels, 108p video-opname, zeer geschikt voor G4 netwerken en 16 GB opslaggeheugen (ik heb dit even opgezocht voor de column).
Nee, het overzetten van foto’s en contacten was een fluitje van een cent. Daar stonden we alweer aan de statafel. Linkje aanklikken, en de usb van de oplader van de oude telefoon in de nieuwe steken. Thuisgekomen bleek er geen usb stick aan de oplader te zitten.
Wizzkid twee. Nou, het was dat het rustig was. Hij rommelde wat met een programma op de laptop, legde de Samsung en de Sony naast elkaar. ‘Nu gaan ze met elkaar praten en dan zetten ze automatisch de gegevens over. Duurt 70 minuten.’ Op de display stond dat het 8 uur en 45 minuten duurde. ‘Dat klopte niet, en dat komt dat ze niet weten wat ze kunnen, die jongens.’

In de shop bij het busstation konden ze mijn oude simkaart niet afknippen, ik moet een nieuwe halen bij de Vodafone winkel. Ik kreeg een kaartje met de PUK code. Thuis toetste ik de PUK code in. Twee keer fout. Een Vodafone-jongen met een ‘net uit bed kapsel’ keek me ongelovig aan ‘u kent uw eigen pincode niet ? Die PUK code zit er toch al in?’
Ik droop af. Met mijn Sony.
Al pratend hebben die jongens de helft van mijn gegevens kwijtgespeeld.

Comments are closed.

Tag Cloud